آستان قدس رضوی، هماره کانون عشق و ارادت مردمان ایران‌زمین، بویژه مردمان خطه سرافراز کُردستان، در سالروز میلاد باسعادت حضرت ثامن الحجج، علی بن موسی الرضا (علیه آلاف التحیه و الثناء)، چون نگینی درخشان در قلب‌ها می‌تپد و عطر رضوان را در کوی و برزن می‌پراکند.

این روز، نه تنها جشن میلاد امامی مهربان، که آینه تمام‌نمای پیوند عمیق فرهنگی و معنوی میان ملت ایران و اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) است؛ پیوندی که در اقلیم کُردستان، رنگ و بویی خاص و جلوه‌ای منحصر به فرد دارد.

کردستان، سرزمین دلاورمردان و شیرزنان، دیار رقص سماع و آوای دف، همواره مهد فرهنگ و معنویت بوده است. مردمان این خطه، با قلبی سرشار از ایمان و ارادتی بی‌دریغ، همواره دل در گرو عشق مولای خود، امام رضا (ع)، نهاده‌اند.

تاریخ گواه است که چگونه در طول قرن‌ها، عطر دل‌انگیز بارگاه ملکوتی امام رضا (ع) از خراسان به بلندای زاگرس رسیده و در جان و روح مردمان کُرد، ریشه دوانده است. این ارادت، تنها به ادای مناسک دینی خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در تار و پود زندگی روزمره، در باورها، در فرهنگ و هنر، و در سیره اخلاقی مردمان این دیار متجلی است.

امام رضا (ع)، در دوران امامت خویش، با سیره حکیمانه و منش کرامت‌مدارانه خود، توانستند قلوب بسیاری را تسخیر کنند. ایشان، مظهر علم، عدالت، کرامت و رأفت بودند.

در روزگاری که تفرقه و ستم بر جوامع سایه افکنده بود، امام رضا (ع) با سعه صدر و گستره مهر خویش، عالمیان و عامیان را پناه دادند و مسیر هدایت و سعادت را برای همگان هموار ساختند. این سیره مترقی، بیش از پیش در میان مردمان کُرد که خود پیشینه‌ای کهن در پاسداشت کرامت انسانی و اخلاق دارند، طنین‌انداز شد.

مردم کُردستان، با وجود تنوع مذهبی و فرهنگی، همواره وحدت و همبستگی مثال‌زدنی را در سایه سار آموزه‌های اسلامی و اهل بیت (ع) به نمایش گذاشته‌اند.

ارادت به امام رضا (ع)، یکی از نقاط مشترک و عامل پیونددهنده قلوب در این استان پهناور است. سفر به مشهد مقدس، زیارت بارگاه منور رضوی، و توسل به این امام همام، برای بسیاری از مردمان کُرد، آرزویی بزرگ و تجربه‌ای روحانی و فراموش‌نشدنی است.

در ایام ولادت و شهادت ایشان، شور و شوق خاصی در میان این مردمان موج می‌زند و ذاکران اهل بیت (ع) در تکایا و حسینیه‌ها، با سوز و گداز، فضایل و کرامات آن حضرت را مرثیه می‌خوانند.

حضور کاروان‌های زیارتی از کُردستان به مشهد، نمادی از این ارادت عمیق است. زائران کُرد، با کوله‌باری از دردها و آرزوها، و با دلی سرشار از توسل، قدم به آستان قدس رضوی می‌گذارند و از باب‌الجواد (ع) و باب‌الرضا (ع) وارد حریم ملکوتی آن حضرت می‌شوند.

در صحن و سرای حرم، در کنار دیگر عاشقان و دلدادگان، با چشمانی اشکبار، حاجات خود را از مولای خویش طلب می‌کنند و از الطاف بیکران حضرتش بهره‌مند می‌شوند. این پیوند، پیوندی است که فراتر از مرزهای جغرافیایی و تفاوت‌های ظاهری، انسان‌ها را به هم نزدیک می‌سازد و عطر معنویت را در فضای زندگی پراکنده می‌کند.

نام «رضا»، خود، گویای تجلی رضایت الهی و خشنودی از اولیای خویش است. در قاموس مردمان کُرد، «رضا»، نامی آشنا و مأنوس است که با مفاهیم مهر، بخشندگی، شفاعت و امید گره خورده است.

بسیاری از فرزندان این دیار، به پاس ارادت به این امام همام، نام فرزندان خود را «رضا» می‌گذارند و بدین وسیله، عشق و علاقه خود را به ساحت مقدس آن حضرت ابراز می‌دارند. این سنت حسنه، نشان از عمق باور و ریشه‌دار بودن محبت اهل بیت (ع) در فرهنگ غنی کُردستان دارد.

در سالروز ولادت با سعادت امام رضا (ع)، بار دیگر دل‌ها روانه دیار توس می‌شود تا در پناه پرچم سبز امامت، از نسیم عطرآگین حرمش، جان تازه بگیرند. این میلاد خجسته، فرصتی است تا ضمن تجدید عهد با آرمان‌های آن حضرت، سیره آن امام رئوف را چراغ راه زندگی خویش قرار دهیم.

باشد که در سایه الطاف حضرت حق و شفاعت بی‌دریغ امام رضا (ع)، جامعه‌ای سرشار از عدالت، مهر و معنویت داشته باشیم و مردمان کُردستان، همچون همیشه، پیشگام در پاسداری از ارزش‌های ناب اسلامی و انقلابی، و مظهر ارادت به خاندان عصمت و طهارت (علیهم السلام) باقی بمانند. آری، کُردستان، امام رضایی است، با قلبی سرشار از نور ولایت و عشقی بی‌پایان به خورشید هشتم.

انتهای خبر/