به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی نوای آبیدر؛ سوم اردیبهشت، “روز معمار”، فرصتی است تا ضمن گرامیداشت جایگاه این هنر-صنعت در زندگی بشر، نگاهی ویژه به گنجینه‌های معماری هر منطقه بیندازیم. در این میان، معماری سنندج، پایتخت فرهنگی کردستان، با جلوه‌های منحصربه‌فرد خود، شایسته‌ی تأملی عمیق در این روز است. سنندج، شهری با تاریخی کهن […]

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی نوای آبیدر؛ سوم اردیبهشت، “روز معمار”، فرصتی است تا ضمن گرامیداشت جایگاه این هنر-صنعت در زندگی بشر، نگاهی ویژه به گنجینه‌های معماری هر منطقه بیندازیم. در این میان، معماری سنندج، پایتخت فرهنگی کردستان، با جلوه‌های منحصربه‌فرد خود، شایسته‌ی تأملی عمیق در این روز است.

سنندج، شهری با تاریخی کهن و هویتی غنی، معماری‌اش گواه صادقی بر تلفیق هنرمندانه‌ی فرهنگ، طبیعت و نیازهای مردمانش در طول قرون متمادی است.

با قدم زدن در بافت تاریخی سنندج، به‌ویژه در محله‌هایی مانند “عمارت آصف”، “بازار قدیم”، و کوچه‌های پیچ‌درپیچش، با نمونه‌های درخشانی از معماری سنتی کردستان روبرو می‌شویم؛ خانه‌های سنندج اغلب با حیاط‌های مرکزی، پنجره‌های ارسی رنگی، و ایوان‌های ستون‌دار، بازتابی از زندگی جمعی، اهمیت خانواده، و احترام به طبیعت هستند.

استفاده از مصالح بومی مانند آجر، خشت، و چوب، در کنار تزئینات گچ‌بری و کاشی‌کاری‌های ظریف، جلوه‌ای خاص به این بناها می‌بخشد. این خانه‌ها نه تنها سرپناه، بلکه فضاهایی برای تعاملات اجتماعی، برگزاری مراسم، و گردهمایی‌های خانوادگی بوده‌اند.

یکی از شاخص‌ترین بناهای سنندج، “عمارت خسروآباد” است که شاهکاری از دوران زندیه و اوایل قاجاریه به شمار می‌رود. این عمارت با تالار آینه، باغ‌های پلکانی، و تزئینات معماری چشم‌نوازش، نمادی از شکوه و هنر دوران خود است و معماران آن با درکی عمیق از اصول زیبایی‌شناسی و کاربری، بنایی ماندگار خلق کرده‌اند. همچنین، “مسجد جامع سنندج” با مناره‌های باشکوه و صحن وسیعش، مرکزیت دینی و اجتماعی شهر بوده و معماری آن نیز بیانگر پیوند عمیق دین و هنر در این سرزمین است.

معماری سنندج، همواره پاسخی هوشمندانه به اقلیم منطقه نیز بوده است. بهره‌گیری از بادگیرها و جریان‌دهنده‌های طبیعی هوا برای خنک‌سازی در تابستان‌های گرم، و طراحی بناها به گونه‌ای که از نور خورشید در فصول سرد بهره‌ی بیشتری ببرند، نشان از درک عمیق معماران بومی از شرایط محیطی دارد. این رویکرد، امروزه نیز در معماری پایدار مورد تأکید قرار می‌گیرد.

در روز معمار، ادای احترام به معماران گذشته‌ی سنندج که با دستان پرتوان خود، چنین میراث ارزشمندی را برای ما به ارمغان گذاشته‌اند، ضروری است.

همچنین، این روز فرصتی برای تأکید بر نقش معماران امروز سنندج است تا با الهام از ریشه‌های فرهنگی و تاریخی این شهر، و با در نظر گرفتن نیازهای روز جامعه و اصول معماری مدرن و پایدار، فضاهایی نو بسازند که هم هویت کردی را پاس بدارند و هم پاسخگوی چالش‌های زندگی امروزی باشند.

و کلام اخر معماری سنندج پیوندی زنده میان گذشته، حال و آینده است و معماران، حافظان و نوآوران این پیوند حیاتی.

انتهای خبر/