به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی نوای آبیدر؛ سفر مقام معظم رهبری در اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۸۸ به استان کردستان، فصلی تازه در تاریخ این دیار اصیل و پرغرور گشود.

کردستان، سرزمین فرهنگ و صلابت، دیاری که مردمانش با نغمه‌های وفاداری و نجابت، سال‌هاست بر بلندای ایمان ایستاده‌اند، در آن روزها میزبان حضور پدرانه‌ای بود که خود مظهر مهر و حکمت است.

این سفر نه تنها دیداری میان رهبر و مردم بود، بلکه تلاقیِ دل‌های عاشق با اندیشه‌های روشن بود؛ دیداری که دگر بار چشمه‌های امید را در دل جوانان و پیران این سرزمین جاری کرد.

در آن روزها، شهر سنندج با چهره‌ای آراسته و قلبی مملو از شور، پذیرای میهمانی عظیم بود. کوچه‌ها آذین بسته، لب‌ها به دعا گشوده و نگاه‌ها همه به سوی قامت آرامی بود که با لبخندش، گرمایی تازه در جان‌ها دمید.

رهبر انقلاب در میان مردم کردستان، نه به عنوان یک مقام سیاسی بلکه به عنوان معلمی مهربان و پدری دل‌سوز سخن گفت،‌سخنانی که فراتر از واژه، پیام عزت و اتحاد را در جان‌ها ریشه‌دار کرد، او از اصالت و غیرت مردمان کردستان گفت، از وفاداری‌شان به ایران اسلامی، و از فرهنگ و تاریخی که همواره چون نگینی درخشان بر دامان کشور نشسته است.

در میدان‌های سنندج و مریوان و سقز، مردمی که از دورترین روستاها آمده بودند، با چشمانِ پُر اشکِ شوق فریاد می‌زدند که “ای رهبر ما، کردستان خانه‌ی عشق توست.” آری، در آن روزها کردستان تنها میزبان نبود؛ خود میزبانِ همدلی، ایمان و اعتقاد شد. در سخنان رهبر، این معنا به زیبایی تجلی یافت که کردستان نه حاشیه، که قلب تپنده‌ی ایران است؛ جایی که اقوام و مذاهب، در سایه‌ی اسلام و ایرانیت، دوشادوش هم آینده‌ای روشن می‌سازند.

دیدار با خانواده‌های شهدا، نشست با روحانیون اهل سنت، گفت‌وگو با دانشگاهیان و جوانان، همه جلوه‌هایی از توجه خاص رهبری به کرامت انسانی و نقش‌آفرینی فرهنگی مردم کردستان بود.

آن سفر، بیش از آنکه رویدادی سیاسی باشد، پیوندی معنوی بود؛ پیوند عقل و عشق، ایمان و اندیشه، که در تاریخ این مرز و بوم جاودان شد. از زبان‌ها نغمه‌ی وحدت برخاست و از چشمان امید شکفت؛ کردستان به نماد وحدت ملی بدل شد و مردمش، چون نگهبانانِ مرز ایمان، بار دیگر نشان دادند که صلابت و مهربانی‌شان درهم تنیده است.

آن روزها، نسیم ولایت کوهستان‌ها را از خواب بهاری بیدار کرد؛ چشمه‌ها زلال‌تر شدند، دشت‌ها سبزتر، و دل‌ها آرام‌تر. سخنان رهبر، نه فقط خطابه‌ای سیاسی که چراغی برای راه بود؛ راهی که بر آن وحدت، عدالت و پیشرفت نقش بسته‌اند. در آن دیدارها، رهبری با نگاهی ژرف و محبت‌آمیز، بر ضرورت همزیستی و احترام میان اقوام تأکید کرد. کردستان، در آن سفر، چهره‌ای دوباره یافت؛ چهره‌ای که هم اصیل است و هم نو، هم وفادار و هم پویا.

کردستان در سال ۱۳۸۸، میزبان مردی بود که سخنش ریشه در تاریخ و نگاهش پیوند با آینده داشت. مردان و زنان کرد، آن روز با تمام وجود پیام او را شنیدند: وحدت، سرافرازی و پاسداری از ایران. از آن پس، کردستان نه تنها در خاطره‌ها، که در دل‌ها ماند؛ چون واژه‌ای از جنس مهر و استقامت.

سفر رهبر انقلاب به کردستان، تنها دیداری جغرافیایی نبود؛ رویدادی فرهنگی و معنوی بود که روح اعتماد و مهر را در جان مردمان این خطه دمید. آن سفر، همچون سپیده‌ای روشن بر فراز کوه‌های زاگرس طلوع کرد و تا امروز، نشانه‌ی پیوند جاودان ملت ایران در سایه‌ی ایمان و وحدت است.

امروز مردم کردستان در میان اشک و اندوه در غم فراق رهبری دلسوز و مهربان خاطرات سال ۸۸ را مرور می کنند.

انتهای خبر/