به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی نوای آبیدر؛ جوانی در هر جامعهای نه صرفاً یک مقطع سنی، بلکه مرحلهای سرنوشتساز در شکلگیری سرمایه انسانی و اجتماعی به شمار میرود. روز جوان بهانهای است برای بازاندیشی در سیاستها، نگرشها و سازوکارهایی که مستقیماً با زندگی، امیدها و تصمیمهای این نسل پیوند خوردهاند. نسلی که انرژی، خلاقیت و توان تغییر دارد، اما میزان بهرهگیری از این ظرفیتها، بیش از آنکه به خواست جوانان وابسته باشد، به بسترهای فراهمشده در جامعه گره خورده است.
جوان امروز در شرایطی زیست میکند که با گذشته تفاوتهای بنیادین دارد. تحولات سریع اقتصادی، تغییر الگوهای ارتباطی و گسترش فناوریهای نوین، فرصتهایی تازه ایجاد کردهاند، اما همزمان بر دامنهی دغدغهها افزودهاند. یکی از اصلیترین مسائل جوانان، نااطمینانی نسبت به آینده است؛ نااطمینانیای که از بیکاری، اشتغال ناپایدار و فاصلهی محسوس میان تحصیلات و نیازهای بازار کار نشأت میگیرد. این وضعیت، برنامهریزی برای زندگی را دشوار کرده و بسیاری از تصمیمهای اساسی را به تعویق انداخته است.
مسئلهی مسکن و تشکیل خانواده نیز به یکی از چالشهای جدی جوانان بدل شده است. افزایش هزینههای زندگی و کاهش توان اقتصادی، استقلال فردی را برای بخش قابل توجهی از جوانان به آرزویی دور از دسترس تبدیل کرده است. این شرایط، پیامدهایی فراتر از حوزهی اقتصادی دارد و بر سلامت روان، روابط اجتماعی و احساس رضایت از زندگی تأثیر میگذارد. جامعهای که جوانان آن احساس ثبات و امنیت نکنند، در بلندمدت با فرسایش سرمایه اجتماعی مواجه خواهد شد.
در کنار چالشهای اقتصادی، جوانان با مسائل فرهنگی و هویتی نیز روبهرو هستند. دسترسی گسترده به اطلاعات و ارتباط با جهان، افقهای تازهای پیش روی آنان گشوده، اما در عین حال، پرسشهایی جدید دربارهی هویت، تعلق و آینده ایجاد کرده است. جوان امروز بیش از گذشته پرسشگر است و انتظار دارد پاسخها را در فضایی مبتنی بر گفتوگو، احترام و اقناع دریافت کند. نادیده گرفتن این ویژگی، شکاف میان نسلها را عمیقتر میسازد.
با این حال، تصویر جوانان را نباید صرفاً در چارچوب مشکلات ترسیم کرد. جوانان سرمایهای فعال و پویا هستند که در عرصههای علمی، فرهنگی، اجتماعی و کارآفرینی، بارها توانمندی خود را نشان دادهاند. هر جا فرصت و اعتماد فراهم شده، جوانان با خلاقیت و مسئولیتپذیری وارد میدان شدهاند و نقشآفرینی مؤثری داشتهاند. این تجربهها نشان میدهد مسئلهی اصلی، کمبود انگیزه یا توان نیست، بلکه محدودیت ساختارها و فرصتهاست.
خواست جوانان، خواستی حداقلی و منطقی است؛ برخورداری از فرصت برابر، شفافیت در مسیر پیشرفت و امکان مشارکت واقعی در تصمیمسازیها. آنان میخواهند نتیجهی تلاش خود را ببینند و احساس کنند که آینده، امری دستنیافتنی نیست. سرمایهگذاری در آموزش مهارتمحور، حمایت از ایدههای نو و تقویت اعتماد متقابل میان نسلها، میتواند بخشی از این مطالبات را محقق کند.
روز جوان، اگر صرفاً به تبریک و شعار محدود نشود، میتواند به فرصتی برای اصلاح نگاهها و بازنگری در سیاستها تبدیل شود. توجه به جوانان، در واقع توجه به آیندهی جامعه است؛ آیندهای که کیفیت آن، به میزان درک امروز ما از مسائل و نیازهای نسل جوان بستگی دارد.
یادداشت طاهره جلوخانی فعال رسانه
Wednesday, 4 February , 2026