به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی نوای آبیدر؛ استان کردستان و مرکز آن سنندج، همواره به عنوان دروازهای به سوی غرب کشور و سرزمینی با منابع طبیعی بکر و نیروی انسانی مستعد شناخته شده است، با این حال آمارها نشان میدهند که میزان سرمایهگذاری، چه داخلی و چه خارجی، در این منطقه همواره پایینتر از میانگین کشوری بوده است.
این تحلیل به بررسی عمیق و موشکافانه موانع ساختاری، اقتصادی، و مدیریتی میپردازد که مانع اصلی شکوفایی پتانسیلهای این شهر و استان شدهاند.
چالشهای زیرساختی و لجستیکی
یکی از برجستهترین موانع، کمبود و ضعف زیرساختهای اساسی در مقیاس مورد نیاز سرمایهگذاریهای بزرگ است. اگرچه پیشرفتهایی در حوزه راهها صورت گرفته، اما اتصال کامل و پرسرعت به کریدورهای اصلی ترانزیتی کشور و همچنین فقدان زیرساختهای ریلی کارآمد، هزینههای حملونقل را به شدت افزایش میدهد و مزیت رقابتی صنایع را کاهش میدهد. در حوزه انرژی، تأمین پایدار و مطمئن برق و گاز صنعتی در فصول اوج مصرف، همچنان یک نگرانی جدی برای سرمایهگذاران محسوب میشود. ضعف در زیرساختهای ارتباطی (اینترنت پرسرعت و پایدار) نیز مانع مهمی برای صنایع دانشبنیان و فناوری اطلاعات است که پتانسیل بالایی برای توسعه در منطقه دارند.
موانع محیط کسبوکار و نظام بوروکراسی
نظام بوروکراسی پیچیده و زمانبر اداری در سطح استان و شهرستانها، یکی دیگر از عوامل بازدارنده است. فرآیندهای طولانی اخذ مجوزها، تداخل نهادهای نظارتی متعدد، و عدم هماهنگی بین دستگاههای اجرایی، ریسک سرمایهگذاری را افزایش داده و موجب دلسردی فعالان اقتصادی میشود. شفافیت پایین در برخی تصمیمگیریها و نبود ثبات در قوانین محلی، سرمایهگذار را مجبور به پذیرش ریسکهای پیشبینی نشده میکند. همچنین، علیرغم وجود مناطق ویژه اقتصادی، کارایی و تسهیلات این مناطق هنوز نتوانسته است به سطح مطلوبی برای رقابت با سایر مناطق آزاد کشور برسد.
چالشهای مالی و تأمین منابع
دسترسی به منابع مالی و تسهیلات بانکی با بهره کم، یکی از معضلات اساسی سرمایهگذاران در سنندج است. نرخ بهره بالای تسهیلات بانکی داخلی، توجیه اقتصادی طرحهای بلندمدت را دشوار میسازد. علاوه بر این، کمبود سرمایهگذاران جسور (Venture Capital) و فقدان یک اکوسیستم قوی جذب سرمایه خطرپذیر، باعث میششود که استارتاپها و پروژههای نوآورانه نتوانند منابع مالی لازم برای رشد را تأمین کنند. همچنین، ریسکهای ارزی و نوسانات اقتصادی کلان کشور، به دلیل وابستگی شدید سرمایهگذاریها به بازارهای منطقهای، تأثیر مضاعفی بر تصمیمگیریهای کلان میگذارد.
نبود مزیت رقابتی تخصصی و چالشهای نیروی انسانی
در حالی که پتانسیلهای گردشگری و کشاورزی در سنندج قوی است، عدم تعریف یک “مزیت رقابتی تخصصی” که مبتنی بر زنجیره ارزش منطقهای باشد، باعث شده سرمایهگذاران در حوزههای عمومی سرمایهگذاری کنند که اشباع شده است. در حوزه نیروی انسانی، هرچند نرخ سواد بالا است، اما شکاف مهارتی بین خروجی دانشگاهها و نیازهای واقعی بازار کار صنعتی و فناورانه، یک گلوگاه جدی ایجاد کرده است. نیاز به آموزشهای فنی و حرفهای هدفمند و متناسب با نیاز صنایع آینده، یک ضرورت فوری است.
نتیجهگیری و راهکارها
غلبه بر این موانع نیازمند یک رویکرد چندجانبه و متعهدانه است. ضروری است که دولت محلی با همکاری نهادهای ملی، یک “پنجره واحد سرمایهگذاری” واقعی با اختیارات اجرایی تعریف کند تا بوروکراسی را به شدت کاهش دهد. در گام دوم، سرمایهگذاری هدفمند بر روی کریدورهای ترانزیتی و زیرساختهای ارتباطی دیجیتال باید در اولویت قرار گیرد. نهایتاً، تدوین بستههای تشویقی مالیاتی و تسهیلاتی خاص برای صنایع با ارزش افزوده بالا، میتواند سنندج را از یک مرکز صرفاً مصرفی به یک قطب اقتصادی پویا در غرب ایران تبدیل کند. این اصلاحات نه تنها سرمایه را جذب میکند، بلکه امنیت و اطمینان را به جامعه کسبوکار تزریق خواهد کرد.
انتهای خبر/
Wednesday, 4 February , 2026