به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی نوای آبیدر؛ امشب شب لیلةالرغائب است؛ شبی که در تقویم دل‌ها بیش از تقویم روزها معنا دارد. شبی که میان زمین و آسمان فاصله کمتر می‌شود و انسان، اگر بخواهد، می‌تواند صدای نفس‌های روح خود را بشنود. لیلةالرغائب، شب آرزوهاست؛ نه آرزوهای سطحی و زودگذر، بلکه خواستن‌هایی که از عمق جان برمی‌خیزند، از جایی که انسان با خودش صادق‌تر است.

در هیاهوی روزمرگی، آرزوها اغلب کوچک می‌شوند؛ به اندازه رفع یک خستگی، یک موفقیت کوتاه، یا یک آسودگی موقت. اما امشب، شب بزرگ شدن خواستن‌هاست. شبی که دل جرئت می‌کند فراتر از ترس‌ها و حساب‌وکتاب‌ها آرزو کند. لیلةالرغائب به ما یادآوری می‌کند که هنوز می‌شود بلند خواست، حتی اگر زمینِ زندگی، پر از مانع و تردید باشد.

این شب، فقط شب درخواست کردن نیست؛ شب بازنگری است. شبی برای ایستادن مقابل آینه‌ی درون و پرسیدن این سؤال ساده اما عمیق: «واقعاً چه می‌خواهم؟» بسیاری از دعاها بی‌اثر می‌شوند، نه چون شنیده نمی‌شوند، بلکه چون از سر عادت گفته می‌شوند. لیلةالرغائب دعوتی است به دعا کردن با آگاهی، با حضور قلب، با فهم مسئولیت خواستن.

در روایت‌ها آمده است که این شب، فرشتگان به زمین نزدیک‌ترند؛ اما شاید حقیقتِ مهم‌تر این باشد که انسان، اگر بخواهد، به خودش نزدیک‌تر می‌شود. سکوت این شب، سکوتی خالی نیست؛ پر است از معنا. پر است از فرصت شنیدن صدایی که در شلوغی روزها گم شده: صدای وجدان، صدای ایمان، صدای امید.

لیلةالرغائب شب بخشش هم هست. نه فقط بخشیده شدن، که بخشیدن. بخشیدنِ خود، از سرزنش‌های مداوم. بخشیدن دیگران، از زخم‌هایی که سال‌هاست با خود حمل می‌کنیم. گاهی آرزوهایمان برآورده نمی‌شوند چون دستانمان پر است؛ پر از کینه، پر از حسرت، پر از ناتمام‌های حل‌نشده. این شب، فرصتی است برای سبک شدن.

نمازها، دعاها و نجواهای این شب، قالب‌اند؛ روحِ ماجرا اما نیت است. نیتی که اگر خالص باشد، حتی ساده‌ترین کلمات را به پرواز درمی‌آورد. خدا را نباید فقط با فهرستی از خواسته‌ها صدا زد؛ گاهی باید از او خواست که «خوب خواستن» را به ما بیاموزد. این شاید عمیق‌ترین دعای لیلةالرغائب باشد.

در این شب، امید معنایی تازه پیدا می‌کند. امید، نه به‌عنوان یک خوش‌بینی ساده، بلکه به‌مثابه تصمیمی آگاهانه برای ناامید نشدن. لیلةالرغائب به ما می‌گوید هنوز راهی هست، هنوز دری باز است، هنوز می‌شود از نو شروع کرد؛ حتی اگر بارها شکست خورده باشی.

امشب، اگر دلی خسته است، اگر ایمانی لرزان شده، اگر دستی خالی مانده، لیلةالرغائب یادآور می‌شود که آسمان از خستگی بنده‌هایش خسته نمی‌شود. تنها کافی است یک قدم از سر صدق برداشته شود. یک آهِ واقعی، یک اشکِ بی‌ریا، یک خواستنِ صادقانه.

لیلةالرغائب شبی نیست که فقط بگذرد؛ شبی است که می‌تواند آغاز باشد. آغاز آشتی با خدا، با خود، با زندگی. شاید همه آرزوها امشب برآورده نشوند، اما اگر دل روشن‌تر شود، اگر مسیر شفاف‌تر شود، این خود بزرگ‌ترین اجابت است.

امشب، آسمان نزدیک است؛ و دل، اگر بخواهد، می‌تواند تا آن‌جا قد بکشد.

یادداشت طاهره جلوخانی فعال رسانه