به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی نوای آبیدر؛ دهه فجر، بیش از آنکه مجموعه‌ای از تاریخ‌ها در تقویم باشد، یک «روایت زنده» است؛ روایتی از مردمی که در زمستانی سخت، به بهار امید ایمان آوردند. از دوازدهم تا بیست‌ودوم بهمن ۱۳۵۷، ایران شاهد روزهایی بود که در آن، خواست عمومی برای استقلال، آزادی و تغییر، به شکلی بی‌سابقه در خیابان‌ها، مساجد و خانه‌ها جاری شد. دهه فجر یادآور لحظه‌ای است که مردم تصمیم گرفتند سرنوشت خود را بازنویسی کنند.

اهمیت دهه فجر تنها در پیروزی انقلاب اسلامی خلاصه نمی‌شود، بلکه در «چرایی» آن نهفته است. انقلابی که از دل نارضایتی‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی شکل گرفت و با تکیه بر ایمان، وحدت و حضور گسترده مردم به ثمر نشست. دهه فجر نشان می‌دهد که وقتی یک ملت چالش بکشد و مسیر تازه‌ای را آغاز کند.

برای نسل‌هایی که انقلاب را تجربه کرده‌اند، دهه فجر یادآور خاطراتی زنده از ایثار، ترس، شجاعت و امید است. اما برای نسل‌های جوان‌تر، این دهه بیش از آنکه خاطره باشد، یک پرسش است: انقلاب چه بود و امروز چه نسبتی با زندگی ما دارد؟ پاسخ به این پرسش، دهه فجر را از یک مناسبت تشریفاتی به فرصتی برای گفت‌وگو و بازاندیشی تبدیل می‌کند.

دهه فجر فرصتی است برای بازخوانی ارزش‌هایی که انقلاب بر پایه آن‌ها شکل گرفت؛ ارزش‌هایی مانند استقلال، عدالت، کرامت انسانی و مشارکت مردم در تعیین سرنوشت خود. این بازخوانی زمانی معنا پیدا می‌کند که بتوانیم میان آرمان‌ها و واقعیت‌های امروز پیوندی صادقانه برقرار کنیم. دهه فجر اگر فقط در قالب مراسم و شعار باقی بماند، از پویایی می‌افتد؛ اما اگر به بستری برای نقد، اصلاح و امید تبدیل شود، می‌تواند همچنان الهام‌بخش باشد.

از سوی دیگر، دهه فجر یادآور نقش مردم در ساخت تاریخ است. انقلابی که بدون حضور اقشار مختلف جامعه—از دانشجو و کارگر تا روحانی و کشاورز—به پیروزی نمی‌رسید. این حضور مردمی، سرمایه‌ای است که نباید به فراموشی سپرده شود. دهه فجر هر سال این پیام را تکرار می‌کند که آینده کشور نیز بدون مشارکت آگاهانه مردم ساخته نخواهد شد.

در شرایط امروز، دهه فجر می‌تواند فرصتی برای تقویت همبستگی ملی باشد. جامعه‌ای که با چالش‌های متنوع اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی روبه‌روست، بیش از هر زمان دیگری به گفت‌وگوی ملی و بازتعریف اهداف مشترک نیاز دارد. دهه فجر می‌تواند نقطه‌ای برای تأمل جمعی باشد؛ اینکه از کجا آمده‌ایم، اکنون کجا ایستاده‌ایم و به کجا می‌خواهیم برویم.

در نهایت، دهه فجر فقط یادآور یک «پیروزی» نیست، بلکه یادآور یک «مسئولیت» است. مسئولیت حفظ دستاوردها، اصلاح کاستی‌ها و زنده نگه داشتن امید. اگر دهه فجر را نه صرفاً به‌عنوان گذشته، بلکه به‌مثابه مسیری رو به آینده ببینیم، آن‌گاه این دهه همچنان می‌تواند معنای خود را حفظ کند؛ به‌عنوان طلوعی که هر سال، ما را به فکر فرو می‌برد که با روشنایی آن چه کرده‌ایم و چه خواهیم کرد.

یادداشت طاهره جلوخانی فعال رسانه کردستان